In Turkije heb ik trouwens een existentieel verwarrende ervaring gehad. De bus waar ik in zat raakte betrokken bij een ongeluk. Niemand was zwaar gewond, maar in mijn beleving missen een aantal essentiele momenten. Hoe kom ik aan al die blauwe plekken? Ik heb niet eens gezien dat mijn reisgenoot op de grond viel in het gangpad. Er zijn 20 seconden uit mijn herinnering weg of niet opgeslagen.
Op zich heeft dit niet zo heel veel met film te maken, maar het viel me ook op dat films de ervaring van zo'n ongeluk niet zo goed kunnen verbeelden. De dag ervoor vertoonden ze op de veerboot van Istanbul naar Bandurma de film Final Destination 2. Een vreselijk slechte film waarin alles mis gaat dat mis kan gaan. Het begint met een vreselijk ongeluk waar (natuurlijk) alles meteen ontploft.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten